Rozwój sieci drogowej na świecie

Kroniki starożytnego Babilonu notują istnienie pierwszej wykładanej kamieniami „Świętej Drogi” w okresie panowania króla Sanheriba (około 710 rok p. n. e.). W BabiIonie też zbudowano jedne z pierwszych na świecie mosty drewniane i kamienne (np. za króla Nebukadnezara około 600 roku p. n. e. — most kamienny przez Eufrat o długości około 300 m), Również i w Indiach wykopaliska wskazu. ją na istnienie, na przełomie IV i III wieku p. n. e., nielicznych co prawda, ale doskonałych dróg 0 szerokości do 21 m, o nawierzchniach z płyt kamiennych lub palonej cegły — spajanych gipsem lub smolą.
Imponujący rozwój sieci drogowej nastąpił w królestwie perskim podczas panowania Dariusza (521 . . . 485 lata p. n). Sławna była np. „Droga Królewska”, łaczaca Suzę z Sardes 0 długości około 2500 km. Istniały również drogi z Suzy do Ekbatany i Persepolis.
Godnymi spadkobiercami Persów w tej dziedzinie byli Rzymianie, którzy — przede wszystkim z uwagi na potrzeby wojskowe — rozbudowali szeroko sieć doskonałych dróg.
Ogólna długość użytkowanych w Imperium dróg kamiennych wynosiła około 80000 km (średnia szerokość tych dróg 2,4. . .4,15 m, a na zakrętach 4,7 m; niektóre z nich były przy tym znacznie szersze), a wraz z drugorzędnymi drogami żwirowymi dochodziła do 300 000 km.
Jedną z najstarszych była Via Appia, łącząca Rzym z Capuą (długość około 198 km i szerokość 8 m), zbudowana przez cenzora Appiusza Klaudiusza około 312 roku p. n. e. Drogę tę doprowadzono następnie do Brundisium, tak że długość jej ostatecznie wynosiła około 550 km, przy średniej szerokości 8 m. [hasła pokrewne: serwis volkswagen warszawa, części zamienne do wózków widłowych, Części do wózków widłowych ]
Konstrukcja Via Appia była do pewnego stopnia pierwowzorem budowanych później różnych odmian dróg na terenie całego Imperium. Droga ta składała się z czterech zasadniczych warstw. Na podłożu spoczywała najniższa warstwa (o grubości około 30 cm) z kamienia łamanego układanego sztorcowo i kamienia układanego płasko, związanych razem glina lub zaprawą wapienna. Druga warstwę (około 25 cm) stanowił tłuczeń układany na wodoszczelnej zaprawie lub glinie, a trzecią warstwę (około 25 cm) żwir o wielkości orzechów — również na zaprawie. Zadania jezdni spełniała czwarta warstwa (około 20 cm) żwiru i piasku albo bruku lub płyt kamiennych.
Jak poważnie podchodzili Rzymianie do sprawy budowy dróg świadczy najlepiej to, że już w 123 roku p. n. e. wydano prawo o planowaniu i budowie dróg (szerokość, odwodnienie itp.), które z kolei zostało jeszcze uzupełnione nowym aktem z roku 183 n, e, (Commodus 180, , , 192 lata n, e,) , W tym ostatnim wprowadzono zasadę oznaczania odległości za pomocą kamieni milowych, ustawianych wzdłuż dróg (1000 podwójnych kroków = millarium, co stanowi 1481,5 m).

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: Części do wózków widłowych części zamienne do wózków widłowych serwis volkswagen warszawa