Rozwój i produkcja samochodów

Coraz istotniejszy staje się więc w Polsce problem — czy importować w dalszym ciągu potrzebne przetwory naftowe, czy też rozbudować przemysł rafineryjny, przerabiając ropę importowaną oraz częściowo krajową ropę naftową (jeżeli prowadzone obecnie poszukiwania dadzą spodziewane wyniki). Nie można przy tym liczyć na to, że wzrost wydobycia ropy naftowej dzięki nowym wierceniom pokryje w przyszłości zapotrzebowanie krajowe, ponieważ według przewidywań zużycie produktów naftowych w roku 1970 wyniesie około 8 mln., a w 1980 blisko 20 mln. ton.
Wobec takich perspektyw wszystko przemawia za rozbudową przemysłu rafineryjnego w Polsce, co ograniczy wydatki na import gotowych przetworów, zmniejszy koszty transportu, a ponadto umożliwi uzyskiwanie rozmaitych cennych produktów ubocznych. Kraje sąsiadujące z Polską znajdują się w podobnej sytuacji, w związku z czym podjęto budowe rurociągu, który ma zabezpieczyć dostawę ropy naftowej z ZSRR do Polski, NRD, CSRS oraz Węgier. Rurociąg ten będzie mieć ogólną długość około 4500 km (długość północnego odgałęzienia na trasie Mozyr-Schwedt wyniesie 1240 km, z czego 675 km na terenach Polski, oraz odcinka południowego 1730 km).
Przewidywana przepustowość roczna północnego odcinka rurociągu — dla potrzeb Polski i NRD — wyniesie około 1 1,5 mln. ton ropy (odcinek południowy został już przekazany do eksploatacji: do Bratysławy — 22 lutego 62 r. i na Węgry — 1 maja 62 r.). Oczywiście jedna „nitka” tego rurociągu nie pokryje zapotrzebowania Polski i NRD w dalszych latach, dlatego już obecnie przewiduje się około roku 1970 położenie drugiej równoległej „nitki”.
Ropa naftowa dostarczana omawianym rurociągiem będzie przerabiana w Płocku, w budowanym obecnie kombinacie petrochemicznym o mocy przetwórczej 10 . 12 mln. ton ropy rocznie (rozruch produkcji w 1964 r., 2 mln. ton w 1965 r., 6 mln. ton w 1968 r. ; po dojściu do przerobu w wysokości 6 mln. ton ropy rocznie kombinat będzie dostarczał rocznie 1,2 mln. ton benzyny, 2 mln. ton oleju napędowego, 0,3 mln. ton olejów smarowych, 0,3 mln. ton asfaltu). [patrz też: serwis samochodowy Kraków, Warsztat samochodowy Wrocław, okręgowa stacja kontroli pojazdów ]
Pierwszymi producentami omnibusów parowych, a więc samochodów, byli prawdopodobnie Anglicy, których głównym dążeniem wówczas było wyprodukowanie takiej liczby pojazdów, aby mogły one z powodzeniem obsługiwać pierwsze na świecie regularne linie autobusowe na trasach:
Gloucester Cheltenham (1831 rok), Paddington
Londyn Greenwich (1832 rok), Londyn Bath
Londyn oraz Londyn — Birmingham — Londyn (1832 rok).
Już w roku 1829 eksploatowano na terenie samego tylko Londynu około 26 parowych omnibusów. Rozwój produkcji omnibusów w Anglii został zahamowany przez znaną ustawę , Locomotive Act, wydaną w 1865 roku — dzięki inicjatywie licznych właścicieli dyliżansów i hodowców koni zaprzęgowych.

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: okręgowa stacja kontroli pojazdów serwis samochodowy Kraków Warsztat samochodowy Wrocław