Posts Tagged ‘części zamienne do wózków widłowych’

Przenosniki slimakowe

Wednesday, January 24th, 2018

Przenośniki ślimakowe. Do przemieszczania materiałów sypkich drobnoziarnistych (cement, mączki mineralne) oraz plastycznych (np. masy betonowe), są stosowane przenośniki ślimakowe. Przenośniki ślimakowe składają się z następujących części: wsypu załadunkowego, osłony ślimaka w kształcie rury lub z koryta stalowego, zsypu wyładunkowego oraz napędu składającego się z silnika, przekładni i koła napędowego. Przenośnikiem ślimakowym można wyładowywać materiał w dowolnej ilości miejsc zsypu, które ustala się za pomocą odpowiednich zasuw. Materiały mogą być przenoszone zarówno w poziomie jak i w pochyleniu. Przenośniki ślimakowe w praktyce najczęściej mają zastosowanie przy przemieszczaniu dostarczonego bez opakowania cementu z wagonów kolejowych do magazynów i silosów oraz jako wyposażenie wytwórni masy betonowej. Dodatnią stroną przenośników ślimakowych jest ich szczelność, wskutek czego można je stosować do transportu materia ów pylnych, ujemną natomiast konieczność używania silników o większej mocy niż dla tej samej wydajności przenośników taśmowych. O wydajności przenośnika ślimakowego decyduje średnica i szybkość obrotu ślimaka, która zresztą nie jest dowolna. Do przemieszczania materiałów suchych i sypkich stosuje się szybkość 100 -7- 170 obrotów na minutę, do materiałów drobno ziarnistych 70-7- 120, do materiałów ciastowatych i plastycznych 60 -7- 90, do materiałów suchych ale wilgotnych 50 -7- 70, a do materiałów w bryłach 25 -7- 30 obrotów na minutę. [więcej w: Warsztat samochodowy Wrocław, centrum volvo, części zamienne do wózków widłowych ]

Sieć dróg rzymskich za czasów Trajana (98…117 n. e.)

Wednesday, January 10th, 2018

Okres późniejszy (wieki IV . . . XVI) wraz z ogólnym upadkiem gospodarki i cywilizacji w Europie zaznaczył się prawie zupełnym zanikiem sieci drogowej. Pewne wysiłki w celu poprawienia stanu dróg podejmował wprawdzie Karol Wielki (lata 742., „814), a później nieliczne miasta
średniowieczne oraz od XIII wieku Szwecja i inne państwa europejskie. Jednak wobec olbrzymich nakładów potrzebnych na utrzymanie i rozbudowę sieci drogowej, dążenia te były ograniczone i nie zmieniały zasadniczo sytuacji. Warto wspomnieć, że w tym właśnie okresie Hiszpanie w trakcie podboju państwa Inków (lata 1532. . .1533) napotkali na dobrze rozwiniętą sieć dróg (o łącznej długości około 10 000 km) na zachodnim wybrzeżu Ameryki Południowej, wzdłuż pasma Andów. Jednym z głównych szlaków była , , Wielka Droga Królewska (długość około 5000 km) łącząca stolice państwa CUzco (w dzisiejszym Peru) z północna częścią kraju w Quito (dzisiejsza Lima) oraz z południem w Talca (dzisiejsze Talcahuado, na poludnie od Santiago).
Droga ta składała się z prostych odcinków, biegnących niekiedy nawet na wysokości 4000. .„5000 m, o szerokości około 8 m i nawierzchni z płyt kamiennych. Ponieważ szlak ten był przeznaczony wyłącznie dla pieszych (nie znano tam wozów), na wzniesieniach i spadkach droga miała schody, a nad przeszkodami przerzucone były lekkie bambusowo-sznurowe mosty. [hasła pokrewne: serwis volkswagen warszawa, części zamienne do wózków widłowych, Części do wózków widłowych ]
Na obszarze Europy dopiero wieki XVII i XVIII przyniosły wyraźną poprawe stanu sieci drogowej. W odtwarzaniu i rozbudowie dróg przodowała wówczas Francja (J. R. Per ronet i Tresaguet), gdzie w 1716 roku został założony Kor2 — Samochody Od A—Z — pus Dróg i Mostów, a w 1747 roku powstała w Paryżu Szkoła Dróg i Mostów (Ecole des Ponts et Chaussëes) — pierwsza uczelnia kształcąca budowniczych dróg i mostów. Wówczas właśnie zastosowano po raz pierwszy nawierzchnie tłuczniowe (Tresaguet — 1764 rok), a w niespełna sto lat później opracowano pierwsze kruszarki oraz walce drogowe (A. R. Polonceau 1778 . . . 1847). Osiągnięcia te zapoczątkowały nowy okres rozwoju budowy dróg, Dalszy postęp w technice budowy dróg tłuczniowych zaznacza się w połowie wieku XIX, zwłaszcza w Anglli około roku 1820 (Teford 1757. . .1834 i Mac Adam 1756. . .1836 Zastosowano wtedy nawierzchnie drogowe zbliżone do dzłsiejszych (a nawet smołowane w latach 1832. . .1838, koło Nottingham). Wykonywano je z kamieni układanych w korycie ziemnym, przy czym grubość warstwy kamiennej sięgała już tylko około 25 cm. W 1827 roku Anglik Hopsołl patentuje pomysł budowy drogi betonowej (pierwsze drogi budują; Austriacy w 1850, Anglicy w 1865, w USA natomiast pierwszą drogę betonową zbudowano w Bellefontaine, Ohio, w 1894 roku), a w roku 1849 Francuz A. Marion buduje pierwszą drogę o nawierzchni krytej naturalnym asfaltem (jakkolwiek Plac Zgody w Paryżu został już podobno pokryty wcześniej, bo w roku 1835). Ponadto od około roku 1885 zaczęto również stosować kostkę ze skał wulkanicznych (granit, bazalt, porfir itp.) spajaną cementem.